ตลาดงานเขียน

พักหลังมานี้..มาลองตลาดบทความ

งานเขียนหลากหลายดี..ได้ความรู้เพิ่ม

แต่..จุดต่างจากงานเล่ม..

เห็นทีจะเป็นเรื่องความกระชับรัดกุม

และการเขียนแบบ  SEO

ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นงานเร่ง...เงินเร็วกว่างานเล่ม

ไม่ค่อยมีการแก้ไขงาน ส่งแล้วส่งเลย

ส่งงานปุ๊บ ไม่เกิน 3 วันเงินโอนปั๊บ

บางเจ้าถ้าให้ส่งทุกวันหรือรายสัปดาห์จะคิดเป็นรายเดือน

ราคา ก็หลากหลายแตกต่างกันไป มีทั้งแบบคิดเป็นคำ

คิดภาพรวม และมีแบบรีวิว ราคาจะต่างจากบทความทั่วไป

แต่ถ้าเป็นบทความวิชาการ หรือรีวิว ราคาจะดีกว่า

การเขียนบทความธรรมดา..

ตอนนี้จะหนักไปทางอสังหาฯ รีวิวบ้าง เขียนบ้าง ดูแลเพจบ้าง

ส่วนงานเฉพาะทาง ทางการแพทย์ก็มี (หมอไม่มีเวลาเขียน)

จากประสบการณ์ ลองบทความที่ผ่านมา จึงเอามาแชร์แบ่งปัน

เพื่อท่านใดอยากลองสนามนี้..จริงๆ แล้วพวกบล๊อกเกอร์ยังต้องการ

นักเขียนอีกเยอะเลย เพราะเว๊ป บล๊อกเปิดง่าย

ต้องการคอนเทนต์มาก

ส่วนหนังสือเล่ม ช่วงนี้จะเป็นการสร้างแบรนด์ของบุคคลมากกว่า

อยากลองตลาดไหนลองเลือก และลองเขียนกันดูนะคะ

สามารถสร้างรายได้เสริม หรือเป็นรายได้ประจำได้เลย

นักอยากเขียน

ในวัยละอ่อน..
เพื่อนที่เป็นมิตรแท้สำหรับเราคือ..การเขียน
หรือที่คนยุคนี้เรียกมันว่าไดอารี่..
เมื่อก่อนไม่รู้หรอกว่า..เขาเรียกมันซะอินเตอร์แบบนี้

รู้แค่ว่า..เวลาเหงาเศร้าว้าเหว่..ขอแค่ได้เขียน
ได้ระบายออกมา..มันเหมือนมีคนคอยรับฟังเราอยู่
เพราะบางคราวก็พูดและบอกกับใครไม่ได้..

ใช้ชีวิตอยู่ตจว.ด้วยการเลี้ยงดูจากลุงป้าที่เปรียบเสมือน
พ่อแม่เลยก็ว่าได้..ท่านเลี้ยงดูให้โตเป็นคน..มีการศึกษา
ได้ความสุขอย่างเต็มอิ่ม..
แต่กระนั้นก็เถอะบางเสี้ยวบางเวลาความเหงาก็มักมาเยือนเสมอ
มันไม่ใช่การคิดถึงบ้าน..เพราะไม่มีบ้านเป็นของตัวเองให้คิดถึง
แต่มันโหยหาอะไรบางอย่าง..ซึ่งก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร

พ่อแม่ต่างแยกทางไปมีวิถีของตนเองตั้งแต่เราเด็ก
พี่น้องต่างคน..ต่างถูกเลี้ยงดูจากญาติ
ฉะนั้นจึงทำให้รักการเขียนโดยไม่รู้ตัว..
มันเป็นเพื่อนพี่คอยรับฟังทุกปัญหาได้อย่างดี
จะว่าบ้าหรือเพ้อก็เถอะ
และไม่รู้มาก่อนเลยว่าอาชีพนักเขียนมันมีอยู่บนโลก
มันหล่อหลอม..จนเกิดเป็นอาชีพได้แบบไม่รู้ตัว

รู้สึกว่าเขียนแล้วมันทำให้ยิ้มและร้องไห้ได้ไปกลับมัน
มันอยู่คู่กับเรามาตั้งแต่เด็ก..แล้วอย่างนี้จะไม่ให้รักการเขียนได้ไง..

กลับไปค้นเจอไอ้ที่เขาเรียกกันว่าไดอารี่..เก่าๆ
ความทรงจำเก่าๆหวนคืนมา..หลายตลบอย่างกับในหนังแบบนั้น
น่าเอ็นดูตัวเองแท้...."นี่แกเคยมีความคิดแบบนี้ด้วยหรือนี่"

ที่กล่าวมาทั้งหมด..ไม่ว่าจุดประสงค์ของคนที่อยากเขียน
ไม่ว่าจะเพื่ออะไร..สร้างแบรนด์..สร้างยอดขายหรือความสุข
เรามองว่าทุกจุดประสงค์มันคือเรื่องดีทั้งนั้น..
อย่างน้อยก็ทำให้ผู้เขียนได้ถ่ายทอดความรู้สึกหรือองค์ความรู้ออกมา

เขียนเถอะ..เขียนมันออกมา..มันไม่มีถูกมีผิดหรอกยกเว้นไวยากรณ์
คำศัพท์ตามพจนานุกรมไทยอะไรนั้น..

เราเริ่มเขียนตั้งแต่ยังไม่มีคนอ่าน..เก็บไว้อ่านคนเดียวยังเขียนเลย
ถือว่าเป็นสิ่งนันทนาการไว้ระบายความเครียด..สร้างความสุขให้แก่ตนเอง
เอาเป็นว่า..สนับสนุนคนรักการเขียน
เขียนเถอะ...